سیستم مراقبت های بهداشتی اولیه عالی در ایران

سیستم مراقبت های بهداشتی اولیه عالی در ایران

مقاله ای از کارشناس پروژه رشد و تکامل یکپارچه دوران خردسالی در یونیسف ایران

در سه دهه گذشته؛ جمهوری اسلامی ایران خط مشی و سیاست مناسبتری را برای تامین نیازهای مردم کشور اتخاذ کرد و در این راستا به موفقیت قابل توجهی در بخشهای اجتماعی و اقتصادی دست یافت. بعد از  پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ شبکه مراقبتهای بهداشتی اولیه در سرتاسر کشور راه اندازی شد به نحوی که در مناطق روستایی هر روستا یا گروهی از روستاها به یک خانه بهداشت و  یک بهورز زن و مرد در آن مشغول ارائه خدمات به مردم محلی شدند، یعنی ۱۷۰۰۰ خانه بهداشت و یا یکی به ازای ۱۲۰۰ روستا. این خانه های بهداشت که پایه های اصلی شبکه بهداشت و درمان کشوراند، اولین نقطه تماس با مردم جامعه روستایی هستند.

به علاوه، مراکز بهداشتی درمانی روستایی نیز تاسیس شدند. در این مراکز یک پزشک، یک کارشناس بهداشت، و یک مسوول امور اداری به امور مربوط به سلامت مردم رسیدگی می کنند. به طور متوسط به ازای هر ۷۰۰۰ شهروند روستایی، یک مرکز روستایی بهداشتی درمانی وجود دارد. در مناطق شهری پایگاه های بهداشتی و مراکز بهداشتی درمانی تاسیس شده اند. کل شبکه توسط مراکز بهداشتی درمانی شهرستان اداره می شوند که خود زیر نظر وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی است. دانشگاه های علوم پزشکی که در هر استان یکی وجود دارد نقشی بسیار مهم در آموزش پزشکی و ارائه خدمات بهداشتی ایفا می کنند. ریاست دانشگاه به عنوان بالاترین مدیر اجرایی خدمات بهداشتی درمانی استان، مسوول مراکز بهداشت و بیمارستانها نیز هست.

شاخص های مهم سلامت

ایران شاخص های سلامت نسبتا خوبی دارد. برای مثال، بیش از ۸۵ درصد جمعیت در مناطق محروم به خدمات بهداشتی اولیه دسترسی دارند. میزان مرگ و میر نوزادان ۶/۲۸ در هر ۱۰۰۰ تولد، میزان مرگ و میر زیر پنج سال ۳۴ در هر ۱۰۰۰ تولد و میزان مرگ ومیر مادران ۲۵ در هر ۱۰۰۰۰۰ است. فلج اطفال تقریبا ریشه کن شده است و پوشش ایمن سازی زنان باردار و کودکان بسیار گسترده است. دسترسی به آب شرب سالم برای بیش از ۹۰% جمعیت شهری و روستایی کشور میسر شده است. بیش از ۸۰% جمعیت به خدمات بهداشتی دسترسی دارند. با وجود چنین سیستم سیار متناسب و موفقی، برخی از مناطق روستایی کشور پوشش کامل خدمات بهداشت ندارند و تعداد مراکز بهداشتی درمانی به اندازه رفع نیازهای جوامع محلی نیستند.

 بهبود وضعیت عاری از اختلالات کمبود ید

حمایت یونیسف از ایران در رسیدن به بهبود در وضعیت عاری از اختلالات ناشی از کمبود ید کمک زیادی کرد. مشکلات ناشی از کمبود ید قبل از سال ۱۳۶۸ شایع بود و کمتر از ۵۰% مردم در مناطق روستایی تا سال ۱۳۷۳ از نمک ید دار استفاده می کردند.در سال ۱۳۷۳ قانونی تصویب شد که به موجب آن تولید نمک ید دار برای استفاده خانواده ها اجباری شد. مطالعه اخیری که توسط موسسه تحقیقاتی غدد داخلی و انستیتو تغذیه انجام شد، میزان ید دفع شده در ادرار کودکان مدارس کافی تشخیص داده شد. با درنظر گرفتن درصد بسیتر بالای خانواده های ایرانی که نمک ید دار مصرف می کنند و استانداردهای به کار رفته در برنامه کنترل کمبود ید، جمهوری اسلامی ایران هم اکنون به وضعیت پایداری در کنترل کمبود ید دست یافته است.

صفحه اصلی

یونیسف- جمهوری اسلامی ایران

 

دیدگاه خود را بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.پر کردن این فیلد ضروری است *